เจ้าที่คั่นหนังสือ ที่ฉันนั้นเคยใช้
คอยคั่นเวลาจากเรื่องราวที่น่าเบื่อ
เมื่อฉันมองกลับไป เรื่องราวที่ผ่านมา
ก็ไม่ได้ต่างจากฉัน

เมื่อฉันก็เป็นเพียงแค่ ที่คั่นหนังสือ
เมื่อเธอต้องการพักผ่อน ไม่มีความสำคัญ

เธอไม่เคยมีใจให้ฉันสักเท่าไหร่ เบื่อเธอก็หยิบฉันขึ้นมา
คั่นเวลาให้เธอได้พักสายตา จากคนที่เธอผิดหวัง

เมื่อเธอเริ่มมีแรงจะยืนลุกขึ้นใหม่ อ่านบันทึกต่อไปเล่มเดิม
คงต้องรอเวลาที่เธอล้าเหลือเกิน อีกครั้งเธอจึงหยิบฉันขึ้นมา

ในวันที่เธอท้อ เขาทำให้เธอล้า เธอก็คงมองมาที่ฉันแค่ช่วงหนึ่ง
เมื่อเธอจะกลับไป ทิ้งฉันแล้วจากไป ฉันก็คงหมดความหมาย.